জুবিন গাৰ্গ যাৰ নাম (by Anirudha Saikia)

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পলসেৰে গঢ়া এখন হৃদয়,

য’ত মাটি আৰু আত্মাৰ সুৰেৰে সংগীতৰ ভেটি গঢ়িছিল তেওঁ।

এজন বিদ্ৰোহীৰ দৰে গাম্ভীৰ্যৰে তেওঁ মঞ্চত খোজ দিছিল,

আৰু প্ৰতিফলিত কৰিছিল অসমীয়া জাতিৰ বুকুত থকা সেই অগ্নিময় তেজ। 

যেতিয়া সুৰৰ লয়বোৰ ম্লান হৈছিল আৰু চিন্তাবোৰ ক্লান্ত হৈ পৰিছিল,

তেওঁ সিঁচি দিছিল প্ৰাণৰ স্পন্দন, দাম্ভিকতা আৰু নিৰ্ভীকতাৰে।

অনামিকাৰ পৰা মায়ালৈ, শিশুৰ পৰা যন্ত্ৰ লৈ জনতাৰ তীব্ৰ গৰ্জনে সলাইছিল মেঘৰ বৰণ,

সাগৰ তলিত শুব খোজা, আকাশ গাত ল’ব খোজা,

তেওঁ গাইছিল প্ৰেমৰ গান আৰু গাইছিল নিঃসংগ, সাহসী আৰু স্বাভিমানীসকলৰ বাবে। 

স্বৰ্গৰ সন্তান তেওঁ, তথাপিও শিপা আছিল মাটিৰ গভীৰতাত,

পাখিতেই পাখি লগাই উৰিব খুজিছিল, পৰিণামৰ চিন্তা নকৰিছিল তেওঁ, 

শান্তি-শস্য-সেউজ -মুক্তি বিচাৰি ফুৰা,

কৈছিল তেওঁ নিজৰ পাখি লগা মনৰ সঁচা কথা।

কোনো ধনৰ পাহাৰে কিম্বা খ্যাতিৰ জিলিকণীয়ে,

নোৱাৰিলে সলাব তেওঁৰ সত্তা, নোৱাৰিলে ম্লান কৰিব তেওঁৰ নামৰ গৰিমা। 

তেওঁ কেৱল সংগীত নাছিল; তেওঁ আছিল এক আহ্বান,

নিজৰ মাটিৰ বাবে থিয় হ’বলৈ আৰু কেতিয়াও থমকি নৰবলৈ।

সেই বহুৰঙীন ভেশেৰে আৰু লগত এখন বিশাল হৃদয় লৈ,

তেওঁ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল আমাৰ সংস্কৃতিৰ অজেয় স্বাভিমান।